วิ่งมาแบบเลทๆ *โฮรววววววววววววววววววววววววววววว*
ไม่ค่อยว่างเลยง่ะ; w ; ออกจากบ้านไปทำงานที่มหาลัยทุกวันเลย
รีบๆแปะ
ฝนตกแล้ว........
หนาวจัง......
ไม่ชอบเลย...กลิ่นน้ำที่แสนอับชื้น......
.
.
.
.
.
ท่ามกลางสายฝนเย็นเยียบ เนื้อตัวของพวกเรา.....เปียกปอน
.
.
.
เพิงหลังคาเล็กๆ ท่ามกลางพายุฝนที่ตกหนัก
ความหนาวเย็นทำให้เด็กน้อยทั้งสองถดตัวเข้าหากันและกัน
ตัวของเด็กหนุ่มสั่นเทาพลางกอดเด็กตัวเล็กอีกคนไว้ในอ้อมแขน
พวกเขาทั้งคู่เปียกปอนไปด้วยสายฝน
ตอนที่กำลังวิ่งมาแม้เสียงสายฝนจะดัง แต่เสียงเหรียญ และเสียงลูกบอลที่
ตกลงพื้นนั้นกลับสะท้อนดังก้องในโสตประสาท
เด็กน้อยรู้ดีว่าของพวกนั้นมันสำคัญต่อพวกเขามากเพียงใด
น้ำฝนเย็นเยียบที่หยดลงมาจากตัวเด็กหนุ่มผมสีเงินกระทบใบหน้าเล็ก
ของเด็กชายผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิง ใบหน้าขาวจิ้มลิ้มที่มอมแมมเงยมอง
ดวงตาสีดำสนิทที่ไร้ประกายราวอัญมณีสีดำทึบสะท้อนภาพของอีกฝ่าย....
.........แต่ก็หามองเห็นไม่..........
หยดน้ำหยดหนึ่งตกลงมากระทบแก้มของเขา เด็กน้อยรู้สึกถึงความอุ่นร้อน
สัญชาตญาณบอกให้รับรู้ได้ทันทีว่านั่น.......ไม่ใช่ฝน
"จิ๊บ..." เสียงแหลมเล็กเหมือนนกส่งเสียงออกมาเบาๆ
....ไม่เป็นไรนะ.......จะอยู่ข้างๆเอง.....
มือเล็กกำที่แขนเสื้อของอีกฝ่ายพลางออกแรกกระตุกเบาๆ
เพื่อที่จะบอกว่า “ผมอยู่ตรงนี้นะ”
“ไม่เป็นไรเนล ชั้นไม่เป็นไร พวกเราจะต้องหาที่อุ่นๆนอนได้น่าเดี๋ยวฝนก็หยุดนะ”
เสียงของเด็กชายผมเงินทำให้รู้สึกดีขึ้น
กำลังยิ้มอยู่รึเปล่านะ? จะทำยังไงให้ยิ้มดีล่ะ?
จริงสิเพลงที่เคยได้ยินเสียงฮัมบ่อยๆ เขาร้องได้แล้วนะ
กล่องเพลงใบน้อย ขับขานบทเพลง
โอ้เจ้านกน้อยไนติงเกล
โอ้เจ้านกน้องไนติงเกล
ลา ล่า ลา ล้า ลา ลา
"จิ๊บๆๆๆๆๆๆๆ" เสียงเจือยแจ้วของลูกนกในอ้อมแขนทำให้เด็กหนุ่มผมเงินยิ้มได้
จู่ๆ เด็กหนุ่มก็ถามว่า ได้ยินเสียงไหม? และปิดปากที่กำลังร้องเพลงของเขา
เด็กน้อยหยุดร้องเพลงด้วยความงุนงง ก่อนจะเงี่ยหูฟัง
เขาได้ยินเสียง เสียงพวกนั้นมันเหมือนกับเสียงที่ได้ยินหลังจากที่พวกเขา
เล่นมายากลเสร็จทุกครั้ง
ถ้าอย่างนั้นที่ตรงนั้นอาจจะมีลูกบอลของเราก็ได้!
เด็กน้อยลุกขึ้นและวิ่งออกไปท่ามกลางสายฝนอย่างไม่ลังเลแม๊ตาจะมองไม่เห็น
เสียงเบื้องหน้าดังขึ้นเรื่อยๆ ถ้าหาลูกบอลมาได้เขาก็คงจะดีใจ
ที่ข้างหน้าจะต้องมีลูกบอลแน่ๆ........เด็กน้อยเชื่อเช่นนั้น
ขาเล็กๆหยุดวิ่ง เมื่อคนเบื้องหลังตามมาติดๆ เขาได้ยินเสียงอุทานของเด็กหนุ่ม
กำลังดีใจใช่มั้ย? เขาทำถูกต้องรึเปล่า?
มือเย็นจัดเพราะสายฝนเกาะกุมมือของเขาไว้พลางพาเดินเข้าไปในที่ที่อุ่นมากๆ...
เสียงที่นี่ดังก้อง จนเกือบจะไม่ได้ยินเสียงของเด็กหนุ่มข้างกาย
ผมมองเขาไม่เห็นไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น...แต่ก็กำลังมีความสุข
มือของเขาบีบมือของผมไว้แน่น.....ดีใจจัง.....เขาทำดีแล้วใช่มั้ย
เรานั่งอยู่ข้างๆกันจนกระทั่งเสียงกู่ร้องพวกนั่นค่อยๆเงียบลง
เด็กหนุ่มข้างกายลุกขึ้นอีกครั้งพลางจูงมือของเขาให้ลุกเดิน
และครั้งนี้เขาก็ได้ยินเสียงที่ต่างออกไป....
ที่เบื้องหน้าของเด็กน้อยทั้งสอง ชายผู้ซึ่งยืนบนเวทีเมื่อสักครู่กำลัง
ก้มลงมองที่เขา รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของชายผู้นั้น
กำลังทำให้เสียงของเด็กน้อยขาดห้วง แต่เพื่อตัวเขาเอง เด็กน้อยต้องเผชิญหน้า
“รับผมเข้าคณะนี้ด้วยนะครับ!”
เด็กน้อยเอียงคอไปทางเด็กหนุ่มข้างตัวด้วยความงุนงง
เขารู้สึกถึงแรงบีบที่เพิ่มมากขึ้นที่มือ
“โฮ่ กล้าหาญจริงนะอายุเท่านี้เอง เอาสิเธอทำอะไรได้บ้าง?”
เด็กน้อยมือสั่นเทา ที่ตัวของเขาไม่มีอะไรเลยที่จะให้เล่นมายากลได้
เพราะมันตกหายไปหมดแล้ว เห็นดังนั้นชายแปลกประหลาดมีหน้ากากสวม
ที่หน้าเพียงข้างเดียวก็ยิ้มออกมา และส่งลูกบอลสามสีให้เด็กน้อย
เด็กน้อยยิ้มออกทันใด เริ่มร่ายเวทมนต์ของตัวเอง ภาพมายา
ลูกบอลสองหรือสามลูกกันนะ หลอกตาคนดู
เวทมนต์จอมปลอมจากลูกบอลสามลูกสามสี เด็กน้อยบรรเลงมัน
ได้หลากหลายทำนอง
เขารู้สึกได้ว่าคนข้างๆกำลังมีความสุข รอยยิ้มน้อยๆก็แย้มออกมา
เด็กน้อยขับขานเสียงเพลงอย่ามีความสุข เพื่อเด็กหนุ่มข้างกาย
โลกทั้งใบของเด็กน้อยผู้ซึ่งเร่ร่อนหาความฝัน
หากยามได้ร่ายรำกับบทเพลงแห่งมายากล โลกใบนั้นก็อยู่กับเขา
“ยินดีต้อนรับเข้าคณะของเรานะ”
เสียงใหม่อันไม่คุ้นเคยสำหรับนกน้อย และเสียงแห่งความปิติของผู้เป็นนาย
ดังกึกก้องในใจของเขา เพื่อที่จะจดจำและสลักเอาไว้ในใจ......
“เด็กน้อย เจ้าชื่ออะไร?”
“มิลโล่ว...มิลโล่วดมิทีรี่ และนี่ นกไนติงเกลของผม เนล”
“มิลโล่วงั้นเหรอ? งั้นขอต้อนรับอีกครั้งนะมิลโล่ว”
ฝ่ามือใหญ่แสนอบอุ่น ลูบเข้าที่เส้นผมสีบลอนด์เงิน พร้อมกันกับเจ้านกน้อย
วินาทีนั้นเอง คำว่าบ้านก็เกิดขึ้น หลังจากวันนี้ที่นี่จะเป็นบ้านหลังใหม่
และโลกทั้งใบของพวกเขา
“ดีจังเลยนะเนล คืนนี้เรามีที่นอนอุ่นๆนอนแล้วล่ะ”
เขายิ้มรับคำพูดของเด็กหนุ่ม แม๊จะไม่เข้าใจแต่ก็จับกระแสความดีใจจากน้ำเสียงได้
ช่วงเวลา 11 ปีในคณะที่มิลโล่ว และ เนลเติบโตมา มันคือบ้าน คือครอบครัว
จากมิลโล่ว ก็เปลี่ยนเป็นมิลลาจ เจ้านกน้อยร้องเพลงมากมาย
แม้กระทั่งบทเพลงที่ผู้เป็นนายเคยฮัมไร้เนื้อร้อง บัดนี้ก็กลายเป็นบทเพลง
ที่มีเนื้อหา บทเพลงของนกไนติงเกล
แต่สิ่งหนึ่งที่เนลไม่เคยลืม และมักจะได้ยินทุกครั้งที่ผู้เป็นนายพบกับเซรอส
ผู้เป็นเหมือนหัวหน้าของที่คณะละครสัตว์แห่งนี้คือคำพูดที่ว่า
“แหมผมเกลียดรอยยิ้มของหัวหน้าจัง”
แหมจะไม่รู้ว่ารอยยิ้มนั่นเป็นยังไง แต่เนลก็รู้ดีที่สุดว่าเจ้านายของตัวเองน่ะ
รักและเคารพเซรอสผู้เป็นหัวหน้าของคณะละครสัตว์แห่งนี้มากแค่ไหน
และสิ่งใดที่นายของเขารัก เขาก็จะรักคนผู้นั้นด้วยเช่นกัน
###############################
//ตัดจบหมดมุก
แอ่ก มันดูแปลกๆรึเปล่านะ*หัวเราะ*
แบบว่ามันต้องโคกับมาสเตอร์เลยอาจจะแปลกๆนิด
สามารถไปอ่านของมาสเตอร์แล้วมาต่อกันได้ ที่นี่ ค่ะ
Sweet Dreams 
